Brakuje mi czasu. Na wszystko. Na naukę, na pisanie dla taty, na robienie obiadu, na wyjście z psem, na czytanie książki, że o sprzątaniu nie wspomnę. Wszystko robię na raz. Źle sypiam, ale w nocy z kolei za nic konkretnego nie mogę się wziąć, bo jestem przymulona...
Leki, które dostałam w szpitalu pomagają, łopatka i ręka mniej bolą, ale mimo wszystko bolą. Cały czas czuję mrowienie w dłoni, często muszę masować łokieć, żeby ból rozszedł się choć trochę. Zapisałam się na wtorek do lekarki, muszę zrobić w końcu rtg barku i kręgosłupa szyjnego. Jeśli to wszystko wina kręgosłupa, trzeba mi rehabilitacji bo dłużej tak nie wytrzymam. Czy zawsze musi tak być? Ledwo noga przestała mnie boleć, to zaczęła ręka... Nie może być po ludzku, normalnie, dobrze?
Wiem, że może :D Spokojnie poczekam.
Zjazd na działce oczywiście super! No i miałam pierwszą dalszą wyprawę :D Pojechałam z Ulą po Kuzynów do Zgierza. Jechało mi się bardzo dobrze. W drodze powrotnej na działkę zaliczyliśmy autostradę ;) Nawet na tym nie wykończonym odcinku, gdzie nie ma ostatecznej warstwy asfaltu było ok. Chyba naprawdę lubię siedzieć za kółkiem :D Ale w sumie nie mogę żałować, że wcześniej nie zrobiłam prawa jazdy, bo wiem, że Kijek mi nie pasował. Lubiłam ten samochód i to bardzo. Ale nie czułam go, gdy przychodziło do siadania za kierownica. Z Astrą jest zupełnie inaczej. Jest idealnie. Nawet do Yariski daję radę się przyzwyczaić... Choć dopiero po kilku minutach jazdy ;)
Podczas pobytu na działce doszły do nas trzy wieści. Póki co piszę tylko o dwóch, żeby nie zapeszyć ;)
Ula została babcią chrzestną!!
Jej chrześniakowi, Albertowi urodził się syn :D To już kolejne pokolenie w jego rodzinie, w którym zarówno rodzice, jak i dzieci noszą imię na A - mamy więc Artura :D
To śliczny chłopak, niesamowicie podobny do swojego pradziadka. Dosłownie skóra zdjęta z Józia :D Artur jest wcześniakiem, ale szybko nadrabia zaległości i niedługo pewnie prześcignie kolegów ;) Wiem, ze Aneta w idealnym momencie trafiła do szpitala - to była ostatnia chwila na uratowanie i matki i dziecka. Skoki ciśnienia były niesamowicie groźne. Ale na szczęście cesarka udała się i na świecie pojawił się jeszcze jeden przystojniak ;)
Poza tym zadzwonili do mnie w sprawie kursu na Specjalistę ds. kadr i płac. W zeszłym roku, czyli jak dla mnie całe wieki temu... wysłałam zgłoszenie. Kompletnie o nim zapomniałam. Zresztą nie myślałam, że się zakwalifikuję. To jest projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej. Trzeba było spełnić szereg wymagań, wypełnić masę testów. Ale o dziwo udało się. Cieszę się, bo rachunkowość i kadry w dużym stopniu zazębiają się, więc to tylko dla mnie lepiej, jeśli myślę o założeniu w przyszłości biura rachunkowego. A myślę :)
Wczoraj miałam pierwsze zajęcia. Na razie był to doradztwo grupowe - dot. pisania CV, listu motywacyjnego, podejścia do rozmowy kwalifikacyjnej. No i dostaliśmy kolejne testy do zrobienia w domu. Testy osobowościowe, związane z predyspozycjami i preferencjami zawodowymi, kompetencjami, systemami wartości. Nie lubię tego, bo pytania są podchwytliwe, odpowiedź często zależy od okoliczności, trudno tak uogólniać. Muszę to wszystko przygotować na spotkanie indywidualne z trenerką. Zaplanować moją tzw. karierę zawodową do roku 2017 ;)
Zanim się za te testy wezmę, to jednak powinnam pouczyć się do egzaminu z rachunkowości. Jakoś tak kobieta robi z nami wszystko po łebkach. Właściwie nie zebrała wszystkiego, żeby to tworzyło jedno spójne zadanie, tylko ćwiczyliśmy poszczególne polecenia wyrwane z kontekstu.... Nie wiem jak to pójdzie w sobotę. Mam tylko dwa dni na poćwiczenie zadań. Zaraz się porozkładam na dużym stole i... mam nadzieję, że nie zasnę ;) Wczoraj padłam jak wypluta. Kurs, zakupy, błądzenie po Targówku w strugach deszczu, wizyta z rodzicami u lekarza, pisanie dla taty... Ledwo na oczy widziałam. Musiałam się przespać. Zresztą wszystkim nam się to należało i faktycznie pospaliśmy dobrze a i noc była idealnie przespana. Widać organizm bardzo domagał się snu.
Ania napisała podanie do pacy o zapomogę na leczenie. Doradził tak jej przełożony. Mówił, że ma spore szanse.Wiec skoro tak, to warto było spróbować. A kasa faktycznie jest potrzebna i to nie mała.
Ciągle czekamy na wyniki badań histopatologicznych. Nie wiem jak rozmawiać z Anią, jak jej pomóc. W jej rodzinie dzieje się źle. Brak jej wsparcia od bliskich, sama właściwie musi się zmierzyć z chorobą, codziennych obowiązków wcale nie ubywa a wręcz przeciwnie. Jeśli zdecyduje się na leczenie w Warszawie, zatrzyma się u mnie, mam nadzieję że chociaż psychicznie będzie jej łatwiej, podładuje akumulatorki do dalszej walki. Bo walczyć trzeba. Nowotwór jest groźny, ale można z nim wygrać. Trzeba tylko w to uwierzyć i mieć siłę. A siły będzie Ania potrzebowała bardzo dużo. Ale będzie dobrze. Musi być.
czwartek, 14 czerwca 2012
piątek, 1 czerwca 2012
Szpitalnie
Szpitalnie, ale nie do końca.
Wczoraj zgłosiłam się do lekarki z bólem w lewej łopatce, promieniującym do przodu, jakby do serca a także do lewej ręki, która drętwieje i też boli. Zrobiła mi EKG, niby wyszło ok, ale coś jej się w nim nie podobało. Powiedziała, że lepiej żeby w szpitalu to sprawdzili.
Nie będę zaprzeczać. Miałam stracha. Na szczęście była ze mną Ula, która co prawda zaczęła wpadać w panikę, ale mimo to była mi wielką podporą :)
Wróciłyśmy najpierw do domu. Jeszcze u lekarki, gdy usłyszałam o skierowaniu, to od razu zaczęłam myśleć co jest do załatwienia. Co na wszelki wypadek muszę ze sobą zabrać, przypomniałam sobie, że miałam przygotować tacie leki na kolejne tygodnie. No i nie wiedziałam co ze szkołą, egzaminami, co z wyjazdem na działkę. Czułam się fatalnie, bo nie dość że fizycznie było nieciekawie - bolało jak cholera, ciśnienie wywindowało też nieziemsko... to psychicznie wysiadałam.
W szpitalu dwa razy zrobili EKG, zmierzyli ciśnienie, podali Captopril pod język i podłączyli kroplówkę z ketonalem. Ból trochę zelżał, ale nie do końca. Okazało się że o wieńcówce nie ma mowy. Mam co prawda pojedyncze migotania komór, ale to nie jest takie groźne i zajmie się mną pod tym względem lekarz prowadzący. A ta łopatka - to jeśli nie było urazu, a nie było... to jest to pewnie sprawa kręgosłupa. Czyli czeka mnie rtg kręgów szyjnych i lewego barku a potem jakaś rehabilitacja. Ręka szwankuje mi cały czas, czuję ból w łokciu, który troszkę przechodzi, gdy podnoszę rękę do góry. Ale ile mogę tak siedzieć? Ludzie też się dziwnie patrzą ;) Poza tym bardzo mrowią mnie palce, nawet pod paznokciami... Nieprzyjemne cholerstwo.
Tak więc wszystko się w miarę dobrze skończyło. Łykam dodatkowe prochy przeciwbólowe i rozprężające a po powrocie z działki zacznę wizyty u lekarzy. Bo na działkę oczywiście jadę. Dzisiaj wyprawiłam Ulę z rodzicami i Viką a ja dojadę w niedzielę. Siedzę w pustym mieszkaniu i tak mi jakoś dziwnie ;) Cicho strasznie ;) Ale przynajmniej trochę odpocznę. Pogadałam trochę z Anią (zazdroszczę pysznego rosołku!), która ma teraz bardzo trudne dni... Chciałabym jakoś jej pomóc a nic nie mogę. Ale jestem z nią myślami, czytam, słucham i przytulam, choć tylko tak na odległość... :*
Dzwoniła teściowa z życzeniami. Jej brat miał 2 tygodnie temu robione bajpasy, też w Aninie. Szybko dochodzi do siebie. Na szczęście :)
Rozmawiałam też z Danusią. Jadę do nich z Ulą we wtorek; zabieramy na działkę. Coroczny zjazd kuzynów :D I dobrze, że tradycja nie umarła. Wojciech nie podszedł do telefonu ale z daleka powiedział Lipa. Danusia mówi, Ale co - lipa? Wojciech - Agnieszka będzie wiedziała. Pewnie, że wiedziałam :D Dzisiejszy mecz Radwańskiej to lipa. Kompletne fiasko. Musze wypytać tdd, gdy wróci z Paryża - co się z Isią działo, czemu dała taką plamę. Aż żal było patrzeć jak się męczy na korcie.
Łyknę prochy i lulu. Emocje po wczorajszym opadły i jakaś taka oklapnięta jestem. A jutro do szkoły... ;)
Wczoraj zgłosiłam się do lekarki z bólem w lewej łopatce, promieniującym do przodu, jakby do serca a także do lewej ręki, która drętwieje i też boli. Zrobiła mi EKG, niby wyszło ok, ale coś jej się w nim nie podobało. Powiedziała, że lepiej żeby w szpitalu to sprawdzili.
Nie będę zaprzeczać. Miałam stracha. Na szczęście była ze mną Ula, która co prawda zaczęła wpadać w panikę, ale mimo to była mi wielką podporą :)
Wróciłyśmy najpierw do domu. Jeszcze u lekarki, gdy usłyszałam o skierowaniu, to od razu zaczęłam myśleć co jest do załatwienia. Co na wszelki wypadek muszę ze sobą zabrać, przypomniałam sobie, że miałam przygotować tacie leki na kolejne tygodnie. No i nie wiedziałam co ze szkołą, egzaminami, co z wyjazdem na działkę. Czułam się fatalnie, bo nie dość że fizycznie było nieciekawie - bolało jak cholera, ciśnienie wywindowało też nieziemsko... to psychicznie wysiadałam.
W szpitalu dwa razy zrobili EKG, zmierzyli ciśnienie, podali Captopril pod język i podłączyli kroplówkę z ketonalem. Ból trochę zelżał, ale nie do końca. Okazało się że o wieńcówce nie ma mowy. Mam co prawda pojedyncze migotania komór, ale to nie jest takie groźne i zajmie się mną pod tym względem lekarz prowadzący. A ta łopatka - to jeśli nie było urazu, a nie było... to jest to pewnie sprawa kręgosłupa. Czyli czeka mnie rtg kręgów szyjnych i lewego barku a potem jakaś rehabilitacja. Ręka szwankuje mi cały czas, czuję ból w łokciu, który troszkę przechodzi, gdy podnoszę rękę do góry. Ale ile mogę tak siedzieć? Ludzie też się dziwnie patrzą ;) Poza tym bardzo mrowią mnie palce, nawet pod paznokciami... Nieprzyjemne cholerstwo.
Tak więc wszystko się w miarę dobrze skończyło. Łykam dodatkowe prochy przeciwbólowe i rozprężające a po powrocie z działki zacznę wizyty u lekarzy. Bo na działkę oczywiście jadę. Dzisiaj wyprawiłam Ulę z rodzicami i Viką a ja dojadę w niedzielę. Siedzę w pustym mieszkaniu i tak mi jakoś dziwnie ;) Cicho strasznie ;) Ale przynajmniej trochę odpocznę. Pogadałam trochę z Anią (zazdroszczę pysznego rosołku!), która ma teraz bardzo trudne dni... Chciałabym jakoś jej pomóc a nic nie mogę. Ale jestem z nią myślami, czytam, słucham i przytulam, choć tylko tak na odległość... :*
Dzwoniła teściowa z życzeniami. Jej brat miał 2 tygodnie temu robione bajpasy, też w Aninie. Szybko dochodzi do siebie. Na szczęście :)
Rozmawiałam też z Danusią. Jadę do nich z Ulą we wtorek; zabieramy na działkę. Coroczny zjazd kuzynów :D I dobrze, że tradycja nie umarła. Wojciech nie podszedł do telefonu ale z daleka powiedział Lipa. Danusia mówi, Ale co - lipa? Wojciech - Agnieszka będzie wiedziała. Pewnie, że wiedziałam :D Dzisiejszy mecz Radwańskiej to lipa. Kompletne fiasko. Musze wypytać tdd, gdy wróci z Paryża - co się z Isią działo, czemu dała taką plamę. Aż żal było patrzeć jak się męczy na korcie.
Łyknę prochy i lulu. Emocje po wczorajszym opadły i jakaś taka oklapnięta jestem. A jutro do szkoły... ;)
środa, 30 maja 2012
Stuk, stuk, stuk...
Wydawało mi się, że w miarę dobrze wychodzi mi opieka nad rodzicami.
I słusznie. Wydawało mi się.
Wyobraźcie sobie taką sytuację:
Jest niedziela. Tata pracuje w swoim pokoju, ja jestem u siebie lub w kuchni. Ma przyjść Ula na obiad z okazji Dnia Matki. Mama postanowiła trochę ogarnąć mieszkanie. Stwierdziła, że odkurzacz jest za ciężki, więc mopem przejedzie po pokoju. Najpierw sprzątała w przedpokoju - zaznaczam, że mamy dwa i była w tym bardziej oddalonym ode mnie. Wycierała podłogę stukając od czasu do czasu mopem o meble, o drzwi, ściany... normalka. W pewnym momencie zakręciło jej się w głowie, osunęła się na ziemię. Szybko się jednak podniosła, zrobiła krok w stronę sypialni i równie szybko znów straciła równowagę i zaczęła lecieć. Złapała się szafki ze szkłem, ale pomyślała, że jak ta cała gablota się na nią zwali to nie będzie dobrze. Puściła ją więc i chwyciła się deski do prasowania. Oczywiście deska jej nie utrzymała, pozwoliła się wygiąć, żelazko spadło i zaraz po nim mama wylądowała na podłodze. Całe szczęście, że ma instynkt kulenia się, chronienia mostka... Upadając łapała się jeszcze drzwi, skutkiem czego drzwi wzięły i się zamknęły. Mama leży i myśli. Postanowiła już nie wstawać, bo a nóż widelec znowu nie będzie mogła ustać. Zawołała więc tatę, który był tuż za ścianą. Grubą ścianą... więc nie słyszał. Obok mamy leżała szczotka. Złapała ją więc i zaczęła stukać. Stukała i stukała. Długo stukała, zero odzewu. Pomyślała, że trudno... Poleży tak, w końcu Ula przyjdzie do domu, to ją znajdzie.
A ja sobie kursowałam od siebie z pokoju przez drugi przedpokój do kuchni, robiłam obiad, sporo przed kompem siedziałam. Wiedziałam, że mama mopem wywija, słyszałam stukanie. Wydawało mi się, że zbyt intensywne, ale... w sumie myślałam, że może mama więcej się z czymś na wykładzinie szarpie. Żeby być szczerą do końca - powiem, że przeleciał mi przed oczami obraz mamy leżącej na podłodze i zawzięcie stukającej, ale szybko zamrugałam oczami, żeby zniknął. Od śmierci Czarka już tak mam, że staram się o złych rzeczach nie myśleć, żeby ich nie przywoływać. No więc odegnałam ten obraz. Po jakimś czasie przybiegła Viki i weszła pod biurko. Robi tak tylko wtedy, gdy coś zmaluje. W sensie np. zwymiotuje albo postawi klocka u taty w pokoju. Zdarza się jej to bardzo rzadko, tym nie mniej zdarza. No więc pomyślałam, że może mama właśnie dlatego tak stuka tym mopem, że coś tam ściera po działalności Viki... Więc i ten sygnał puściłam mimo uszu. Pomyślałam jedynie, że może wyjdę z Viką na podwórko, bo może jej się coś chce. Zwykle idę do rodziców i mówię im, że wychodzę ale tym razem zobaczyłam że drzwi do sypialni są zamknięte. Pomyślałam, że tata wziął prysznic i ubiera się w pokoju. Stukania już nie słyszałam. Wyszłam więc po cichu, wracając się jedynie po komórkę.
Po kilku minutach wróciłam. Okazało się, że tata usłyszał jednak to moje dwukrotne wychodzenie i przyszedł sprawdzić co się dzieje (ale na stukanie to nie zwrócił uwagi!). Domyślił się że wyszłam z psem. Chciał więc wejść do sypialni. Otwiera drzwi. Kawałek poszły i dalej nic. Przez szparę zobaczył, że mam leży na podłodze. Na szczęście widział, że się rusza. Wspólnymi siłami jakoś te drzwi otworzyli i posadzili mamę na krześle. Przeleżała na podłodze dobre pół godziny. Skończyło się dobrze, mama jest tylko obolała, nic nie złamała, ale mimo wszystko cała ta historia była dla nas dużym szokiem a na taki zdecydowanie najlepszy jest śmiech. No i opowiadając sobie wzajemnie o wszystkim co się działo, no i później jeszcze Uli, która po kolejnym kwadransie w końcu dotarła do domu... jakoś to znieśliśmy. Choć czuję się fatalnie. Psychicznie źle. Ja rozumiem, gdyby mnie nie było w domu. Ale byłam. I stukanie słyszałam. I nie reagowałam. Tylko sobie po prostu tłumaczyłam, czemu mama tak zaciekle stuka mopem. Nawet Viki mi mówiła, że coś się stało. A ja nic. Popisałam się, nie ma co... Minęły już 3 dni a ja nadal nie mogę dojść do siebie. Wstyd mi jak jasna cholera.
A co do mamy. Nie wiemy, czy to błędnik zawodzi, czy może jednak mama traci poczucie równowagi na skutek gwałtownego spadku ciśnienia. Wizyta u lekarza zamówiona, więc mam nadzieję, że wszystko się wyjaśni. Na razie jednak przed nami wyjazd na działkę. I baczna obserwacja mamy. Kolejny raz nie możemy już dać takiej plamy. JA nie mogę dać.
I słusznie. Wydawało mi się.
Wyobraźcie sobie taką sytuację:
Jest niedziela. Tata pracuje w swoim pokoju, ja jestem u siebie lub w kuchni. Ma przyjść Ula na obiad z okazji Dnia Matki. Mama postanowiła trochę ogarnąć mieszkanie. Stwierdziła, że odkurzacz jest za ciężki, więc mopem przejedzie po pokoju. Najpierw sprzątała w przedpokoju - zaznaczam, że mamy dwa i była w tym bardziej oddalonym ode mnie. Wycierała podłogę stukając od czasu do czasu mopem o meble, o drzwi, ściany... normalka. W pewnym momencie zakręciło jej się w głowie, osunęła się na ziemię. Szybko się jednak podniosła, zrobiła krok w stronę sypialni i równie szybko znów straciła równowagę i zaczęła lecieć. Złapała się szafki ze szkłem, ale pomyślała, że jak ta cała gablota się na nią zwali to nie będzie dobrze. Puściła ją więc i chwyciła się deski do prasowania. Oczywiście deska jej nie utrzymała, pozwoliła się wygiąć, żelazko spadło i zaraz po nim mama wylądowała na podłodze. Całe szczęście, że ma instynkt kulenia się, chronienia mostka... Upadając łapała się jeszcze drzwi, skutkiem czego drzwi wzięły i się zamknęły. Mama leży i myśli. Postanowiła już nie wstawać, bo a nóż widelec znowu nie będzie mogła ustać. Zawołała więc tatę, który był tuż za ścianą. Grubą ścianą... więc nie słyszał. Obok mamy leżała szczotka. Złapała ją więc i zaczęła stukać. Stukała i stukała. Długo stukała, zero odzewu. Pomyślała, że trudno... Poleży tak, w końcu Ula przyjdzie do domu, to ją znajdzie.
A ja sobie kursowałam od siebie z pokoju przez drugi przedpokój do kuchni, robiłam obiad, sporo przed kompem siedziałam. Wiedziałam, że mama mopem wywija, słyszałam stukanie. Wydawało mi się, że zbyt intensywne, ale... w sumie myślałam, że może mama więcej się z czymś na wykładzinie szarpie. Żeby być szczerą do końca - powiem, że przeleciał mi przed oczami obraz mamy leżącej na podłodze i zawzięcie stukającej, ale szybko zamrugałam oczami, żeby zniknął. Od śmierci Czarka już tak mam, że staram się o złych rzeczach nie myśleć, żeby ich nie przywoływać. No więc odegnałam ten obraz. Po jakimś czasie przybiegła Viki i weszła pod biurko. Robi tak tylko wtedy, gdy coś zmaluje. W sensie np. zwymiotuje albo postawi klocka u taty w pokoju. Zdarza się jej to bardzo rzadko, tym nie mniej zdarza. No więc pomyślałam, że może mama właśnie dlatego tak stuka tym mopem, że coś tam ściera po działalności Viki... Więc i ten sygnał puściłam mimo uszu. Pomyślałam jedynie, że może wyjdę z Viką na podwórko, bo może jej się coś chce. Zwykle idę do rodziców i mówię im, że wychodzę ale tym razem zobaczyłam że drzwi do sypialni są zamknięte. Pomyślałam, że tata wziął prysznic i ubiera się w pokoju. Stukania już nie słyszałam. Wyszłam więc po cichu, wracając się jedynie po komórkę.
Po kilku minutach wróciłam. Okazało się, że tata usłyszał jednak to moje dwukrotne wychodzenie i przyszedł sprawdzić co się dzieje (ale na stukanie to nie zwrócił uwagi!). Domyślił się że wyszłam z psem. Chciał więc wejść do sypialni. Otwiera drzwi. Kawałek poszły i dalej nic. Przez szparę zobaczył, że mam leży na podłodze. Na szczęście widział, że się rusza. Wspólnymi siłami jakoś te drzwi otworzyli i posadzili mamę na krześle. Przeleżała na podłodze dobre pół godziny. Skończyło się dobrze, mama jest tylko obolała, nic nie złamała, ale mimo wszystko cała ta historia była dla nas dużym szokiem a na taki zdecydowanie najlepszy jest śmiech. No i opowiadając sobie wzajemnie o wszystkim co się działo, no i później jeszcze Uli, która po kolejnym kwadransie w końcu dotarła do domu... jakoś to znieśliśmy. Choć czuję się fatalnie. Psychicznie źle. Ja rozumiem, gdyby mnie nie było w domu. Ale byłam. I stukanie słyszałam. I nie reagowałam. Tylko sobie po prostu tłumaczyłam, czemu mama tak zaciekle stuka mopem. Nawet Viki mi mówiła, że coś się stało. A ja nic. Popisałam się, nie ma co... Minęły już 3 dni a ja nadal nie mogę dojść do siebie. Wstyd mi jak jasna cholera.
A co do mamy. Nie wiemy, czy to błędnik zawodzi, czy może jednak mama traci poczucie równowagi na skutek gwałtownego spadku ciśnienia. Wizyta u lekarza zamówiona, więc mam nadzieję, że wszystko się wyjaśni. Na razie jednak przed nami wyjazd na działkę. I baczna obserwacja mamy. Kolejny raz nie możemy już dać takiej plamy. JA nie mogę dać.
piątek, 11 maja 2012
Odświeżam bloga :)
Na długo zamilkłam. Aż mnie kilka osób pogoniło, że zaniedbuję bloga ;)
To nie tak, że nie mam ochoty pisać. Ale jakby sił brakowało. Sporo się dzieje, o wielu sprawach nie mogę pisać, bo dotyczą przyjaciół. A nie jest wesoło. Martwię się, że tak mało mogę pomóc, że tak naprawdę nie od nas zależy co będzie dalej. Staram się być blisko, wspierać, bo wierzę, że jak się człowiek zaprze, to ze wszystkim sobie poradzi. Trzeba tylko odwagi i czasu.
Spotkanie u Dawidów bardzo udane. Czyli jak zwykle :) Tylko nie wiedzieć czemu, zawsze na drugi dzień ledwo żyją, hihihi... A na brak treningu nie mogą narzekać ;) W każdym razie cieszę, się że już się nie rozklejam na wspomnienie o Czarku. Mówię o Nim jakby nadal był ze mną, tyle że gdzieś dalej a nie tuż obok jak to było przez całe nasze wspólne życie. Więc nie jest źle.
W szkole niektóre przedmioty już się kończą, więc zaczął się czas egzaminów. Mam pierwsze dwie oceny w indeksie. Piątkę z marketingu i piątkę z angielskiego :) A z tym marketingiem to w ogóle było śmiesznie. Tego dnia miałam urodziny. Na wszelki wypadek wzięłam cukierki i okazało się, że dobrze zrobiłam, bo oczywiście niektórzy wiedzieli. No i częstowałam sobie grupę spokojnie aż tu kobieta od marketingu zakrzyknęła, żeby mi 100 lat odśpiewali... Wszyscy wstali i gromko zaśpiewali :D Mało się pod ziemię nie zapadłam... Pewnie w innych salach słyszeli ten śpiew, hihihi. No a później jeszcze wyróżniła mój plan marketingowy, że najlepiej napisany i nadający się do rozwinięcia w biznes plan ;) Ale w sumie to taki był mój zamysł. W przyszłym semestrze będziemy właśnie robić taki biznes plan, więc chciałam to powiązać. A i myślę o założeniu biura rachunkowego, więc jak na razie wszystko gra i kwiczy ;)
Na dłuuugi weekend majowy pojechaliśmy na działkę. A że przejeżdżamy zawsze koło Czarka, to wdepnęłam do Niego z Ulą. Wyrzuciłam cięte kwiaty, postawiłam doniczkę z takimi fajnymi drobnymi, niebieskimi kwiatkami - nigdy nie pamiętam jak się nazywają. Teściowa to zawsze bierze się za mycie a wręcz szorowanie grobu. Ale ja przychodzę tam spontanicznie, bez przygotowania i dobrze mi z tym. Nic na siłę. Zapalę znicz, podleję co trzeba, zagadam do Czarka, powiem Mu - Trzymaj się Misiek i opiekuj się nami - i odchodzę.
Kupiliśmy parowar, jako że musimy w końcu zacząć zdrowiej się odżywiać. U taty wrzody wzięły i zniknęły, ale sprawa nerek nadal aktualna. Wizytę u nefrologa ma dopiero w październiku (!) ale do tego czasu musimy sami zaplanować co może a czego nie może jeść. Od przyszłego tygodnia będę więc się zaprzyjaźniać z parowarem, akurat na urodziny Uli coś wykombinuję :) Chyba na pierwszy ogień pójdzie jakaś ryba, brokuły i ziemniaki... Na czymś trzeba się uczyć, no nie? ;)
[edit]
Właśnie Ania zadzwoniła z sensacyjną wiadomością - nie stwierdzono komórek nowotworowych!! Hurrraaaaa!! Czeka ją oczywiście operacja, ale to już nie to samo... Można odetchnąć, a nawet upić się z radości!! :D Mówiłam, że będzie dobrze :D
To nie tak, że nie mam ochoty pisać. Ale jakby sił brakowało. Sporo się dzieje, o wielu sprawach nie mogę pisać, bo dotyczą przyjaciół. A nie jest wesoło. Martwię się, że tak mało mogę pomóc, że tak naprawdę nie od nas zależy co będzie dalej. Staram się być blisko, wspierać, bo wierzę, że jak się człowiek zaprze, to ze wszystkim sobie poradzi. Trzeba tylko odwagi i czasu.
Spotkanie u Dawidów bardzo udane. Czyli jak zwykle :) Tylko nie wiedzieć czemu, zawsze na drugi dzień ledwo żyją, hihihi... A na brak treningu nie mogą narzekać ;) W każdym razie cieszę, się że już się nie rozklejam na wspomnienie o Czarku. Mówię o Nim jakby nadal był ze mną, tyle że gdzieś dalej a nie tuż obok jak to było przez całe nasze wspólne życie. Więc nie jest źle.
W szkole niektóre przedmioty już się kończą, więc zaczął się czas egzaminów. Mam pierwsze dwie oceny w indeksie. Piątkę z marketingu i piątkę z angielskiego :) A z tym marketingiem to w ogóle było śmiesznie. Tego dnia miałam urodziny. Na wszelki wypadek wzięłam cukierki i okazało się, że dobrze zrobiłam, bo oczywiście niektórzy wiedzieli. No i częstowałam sobie grupę spokojnie aż tu kobieta od marketingu zakrzyknęła, żeby mi 100 lat odśpiewali... Wszyscy wstali i gromko zaśpiewali :D Mało się pod ziemię nie zapadłam... Pewnie w innych salach słyszeli ten śpiew, hihihi. No a później jeszcze wyróżniła mój plan marketingowy, że najlepiej napisany i nadający się do rozwinięcia w biznes plan ;) Ale w sumie to taki był mój zamysł. W przyszłym semestrze będziemy właśnie robić taki biznes plan, więc chciałam to powiązać. A i myślę o założeniu biura rachunkowego, więc jak na razie wszystko gra i kwiczy ;)
Na dłuuugi weekend majowy pojechaliśmy na działkę. A że przejeżdżamy zawsze koło Czarka, to wdepnęłam do Niego z Ulą. Wyrzuciłam cięte kwiaty, postawiłam doniczkę z takimi fajnymi drobnymi, niebieskimi kwiatkami - nigdy nie pamiętam jak się nazywają. Teściowa to zawsze bierze się za mycie a wręcz szorowanie grobu. Ale ja przychodzę tam spontanicznie, bez przygotowania i dobrze mi z tym. Nic na siłę. Zapalę znicz, podleję co trzeba, zagadam do Czarka, powiem Mu - Trzymaj się Misiek i opiekuj się nami - i odchodzę.
Kupiliśmy parowar, jako że musimy w końcu zacząć zdrowiej się odżywiać. U taty wrzody wzięły i zniknęły, ale sprawa nerek nadal aktualna. Wizytę u nefrologa ma dopiero w październiku (!) ale do tego czasu musimy sami zaplanować co może a czego nie może jeść. Od przyszłego tygodnia będę więc się zaprzyjaźniać z parowarem, akurat na urodziny Uli coś wykombinuję :) Chyba na pierwszy ogień pójdzie jakaś ryba, brokuły i ziemniaki... Na czymś trzeba się uczyć, no nie? ;)
[edit]
Właśnie Ania zadzwoniła z sensacyjną wiadomością - nie stwierdzono komórek nowotworowych!! Hurrraaaaa!! Czeka ją oczywiście operacja, ale to już nie to samo... Można odetchnąć, a nawet upić się z radości!! :D Mówiłam, że będzie dobrze :D
niedziela, 8 kwietnia 2012
In my heart your still alive...
Tak się dziwnie złożyło. Gadałam dziś na fejsie z Dżidżim. W pewnym momencie spytał, czy może miałabym ochotę, żebyśmy odwiedzili Czarka, zapalili Mu świeczkę. Przeprosił, że pyta tak wprost :) A to było takie miłe. Takie zwyczajne i naturalne. Cieszę się, że o to spytał, choć pewnie nie było mu łatwo. Umówiliśmy się na zdzwonienie po świętach. Mam nadzieję, że spotkanie się nie rozmyje. Potrzebuję tego. Kontaktu z ludźmi. Żartów o Czarku. Wspominania dawnych chwil. I nawet takiego wypadu do Wilanowa. Ja tam nie bywam często. Właściwie tylko wtedy, gdy mnie coś tam ciągnie. Więc naprawdę cieszę się, że Marcin rzucił taką propozycję.
Później oglądałam - ot tak, żeby łatwiej było zasnąć - Nie kłam kochanie. No i dupa. Wcale nie mogę zasnąć. Film przypomniał mi piosenkę
Now I feel I'm on my road
Now I feel I can change the world
You're never die
And you're all my life
I say you're never die
In my heart you're still alive
Now I know I'm not alone
Now I know I can touch my soul
I dream of place where I could stay
I say I dream of place
Where I'll meet you once again
One day we'll die
Your love will stay
As long as mine
You were all my life
It was fine to love you
You'll be on my mind
Forever
Many times I looked in the sky
Many times I looked in your eyes
Cry baby cry
Cause time's passing by
I promise now
I will never let you down
One day we'll die
Your love will stay
As long as mine
You were all my life
It was fine to love you
You'll be on my mind
It was fine to love you
Searchin' another real me
Say you need me one last time
One day we'll die
Your love will stay
As long as mine
You were all my life
It was fine to love you
You'll be on my mind
Forever
Now I feel I am on my road
Now I feel I can change the world
You're never die
And you're all my life
I say you're never die
In my heart your still alive...
Później oglądałam - ot tak, żeby łatwiej było zasnąć - Nie kłam kochanie. No i dupa. Wcale nie mogę zasnąć. Film przypomniał mi piosenkę
Blue Cafe - My road
No i popłynęłam... Chlip, chlip...Now I feel I'm on my road
Now I feel I can change the world
You're never die
And you're all my life
I say you're never die
In my heart you're still alive
Now I know I'm not alone
Now I know I can touch my soul
I dream of place where I could stay
I say I dream of place
Where I'll meet you once again
One day we'll die
Your love will stay
As long as mine
You were all my life
It was fine to love you
You'll be on my mind
Forever
Many times I looked in the sky
Many times I looked in your eyes
Cry baby cry
Cause time's passing by
I promise now
I will never let you down
One day we'll die
Your love will stay
As long as mine
You were all my life
It was fine to love you
You'll be on my mind
It was fine to love you
Searchin' another real me
Say you need me one last time
One day we'll die
Your love will stay
As long as mine
You were all my life
It was fine to love you
You'll be on my mind
Forever
Now I feel I am on my road
Now I feel I can change the world
You're never die
And you're all my life
I say you're never die
In my heart your still alive...
sobota, 7 kwietnia 2012
Wielkanoc
Niby mało mamy do roboty, a i tak ledwo nadążamy ;)
Śledzie wyszły Uli perfekcyjnie, sałatka też, galaretka z kurczaka zastyga w lodówce. Jeszcze święconka, sernik i kompot i będzie z górki :)
Misiek, Ty jak zwykle jesteś przy mnie, więc i przy stole Cię nie zabraknie. Wybierzemy się jutro na spacer na Browarną. Pamiętasz naszą ławeczkę? Szkoda, że nie stawiają już w lecie knajpki z grillem i TV, chodziliśmy tam dopingować Kubicę :D Fajne wspomnienia. Dobrze, że je mam.
Kochani!
Życzę nam wszystkim spokoju, chwili oddechu od codziennego zabiegania. Spędźmy miło czas wśród bliskich, cieszmy się ich obecnością, żartujmy, bawmy się, po prostu bądźmy szczęśliwi.
Śledzie wyszły Uli perfekcyjnie, sałatka też, galaretka z kurczaka zastyga w lodówce. Jeszcze święconka, sernik i kompot i będzie z górki :)
Misiek, Ty jak zwykle jesteś przy mnie, więc i przy stole Cię nie zabraknie. Wybierzemy się jutro na spacer na Browarną. Pamiętasz naszą ławeczkę? Szkoda, że nie stawiają już w lecie knajpki z grillem i TV, chodziliśmy tam dopingować Kubicę :D Fajne wspomnienia. Dobrze, że je mam.
Kochani!
Życzę nam wszystkim spokoju, chwili oddechu od codziennego zabiegania. Spędźmy miło czas wśród bliskich, cieszmy się ich obecnością, żartujmy, bawmy się, po prostu bądźmy szczęśliwi.
środa, 4 kwietnia 2012
Wieczorny browar
Jak ja mogłam zapomnieć o śledziach? Jeszcze będą oczywiście śledzie w korzeniach, które przygotuje Ula ;) Mniaaam :)
A wracając do tematu postu... Tdd jak zwykle nie zawiódł :) Dostałam paczuszkę świąteczną, to już tradycja :) Poszliśmy do pubu na piwko. Trafiliśmy akurat na takie bardziej rodzinne jajeczko, zostaliśmy poczęstowani a jakże :) Jeszcze zapraszali na prawdziwą zagrychę ale już podziękowaliśmy, bo czasu nam zbrakło. Ale fajnie było trochę posiedzieć, pogadać o znajomych, ale i o problemach też.... Każdemu z nas coś doskwiera...
Zmykam spać, od rana walczę z lekarzami, więc muszę mieć siły ;)
A wracając do tematu postu... Tdd jak zwykle nie zawiódł :) Dostałam paczuszkę świąteczną, to już tradycja :) Poszliśmy do pubu na piwko. Trafiliśmy akurat na takie bardziej rodzinne jajeczko, zostaliśmy poczęstowani a jakże :) Jeszcze zapraszali na prawdziwą zagrychę ale już podziękowaliśmy, bo czasu nam zbrakło. Ale fajnie było trochę posiedzieć, pogadać o znajomych, ale i o problemach też.... Każdemu z nas coś doskwiera...
Zmykam spać, od rana walczę z lekarzami, więc muszę mieć siły ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)