Bezsenność

Jeszcze wczoraj pisałam Ani, że się trzymam bo staram się nie myśleć o jutrze.
Ale jutro już nastało... Leżę z otwartymi oczami, z których spływają łzy. Nie muszę myśleć o Czarku. To po prostu się dzieje. Nie mogę zasnąć. Viki też nie śpi. Co chwilę wychodzi spod kołdry, podchodzi wyżej, łasi się, liże po ręku i ponownie się układa. I tak w kółko. Wyczuwa, że coś ze mną nie tak.

Na 8:00 do szkoły. Planowo do 16:30 - jeśli nas wcześniej nie puszczą, to muszę się zwolnić. Msza w Wilanowie o 17-tej a przedtem zajrzymy do Czarka. Rodzice jak na razie są gotowi jechać, ale tak naprawdę to zobaczymy jak będą się po południu czuć. Jak pomyślę, że równo rok temu mama miała operację, to aż mnie dreszcz przeszywa. Tyle się wydarzyło od śmierci Czarka. Ale summa summarum kolejny rok trzeba zaliczyć na plus :)

Na co dzień jest niby dobrze. Niby. Wspomnienia mają w sobie czułość, nostalgię... Przeważnie już nie wywołują u mnie łez. Ale wystarczy jedna myśl, która właściwie nawet nie ma związku z Czarkiem, ale jednak powoduje potworny ból w sercu, ucisk w gardle, spazmatyczny szloch. Dopada mnie to niespodziewanie, gdy jestem kompletnie nieprzygotowana psychicznie.

Teraz mnie tak trafiło. Czy to ma związek z TĄ datą? Przecież to głupie. Ale jednak coś w tym jest...

Zasnąć... Miśku, proszę...

Wstawiam kawałek z nowej płyty Depeszów - pewnie nie słyszałeś... a może? ;)

Nie jesteś sama...

Wczoraj późnym wieczorem Ula przesłała mi klip piosenki Piasecznego i Krajewskiego - Nie jesteś sama.

Szczerze - nie jest to muzyka, której słucham na co dzień, ale... teksty Agnieszki Osieckiej są fenomenalne. Może, gdybym była w innej sytuacji, gdybym nie czuła straty bliskiego, to nie zareagowałabym w taki sposób - ale jednak stało się... ryczałam jak bóbr. Dawno nie dawałam upustu łzom, pewnie dlatego był to taki prawdziwie spazmatyczny szloch.

Każdy wers tej piosenki odczytywałam, jakby był skierowany do mnie. Jakby właśnie o mnie mówił. Tak czułam i czuję nadal.
Wiem, że nie jestem sama a jednocześnie wiem, że jednak jestem...
Mam bliskich wokół siebie, przyjazne twarze, gesty... A mimo wszystko samotność daje o sobie znać.
Mam oczy w mokrym miejscu :) i teraz też są pełne łez...

Wstawiam tę piosenkę na bloga, ale wersję wcześniejszą - gdy Krajewski wykonywał ją sam. Piasek trzeszczy, psuje mi odbiór ;)

Tej dziewczynie, która czyta list wyblakły,
tej kobiecie która milczy cały dzień,
tej co stawia w noc bezsenną złe pasjanse,
i ozdabia nadziejami ciemną sień.

Niech się niebo nie kojarzy tylko z deszczem,
niech się rzeka nie kojarzy z rzeką łez.

Są na świecie dobre okna w dobrym mieście,
i ta wiara, że w człowieku - człowiek jest.

Nie jesteś sama, nie jesteś sama
uwierz w siebie, uwierz w ludzi, uwierz w nas.
Nie jesteś sama, nie jesteś sama,
są gdzieś okna, które płoną cały czas.

Tej dziewczynie, która topi w czarnej kawie,
te tęsknoty których miała pełen skład,
tej kobiecie, która pali bardzo dużo,
i w szufladzie przechowuje biały kwiat.

Niech się miłość nie kojarzy z pożegnaniem,
niech pogoda opromieni każdą myśl,
i niech przyśni się ktoś miły i czekany,
kto nadaje mleczną drogą taki list.

Nie jesteś sama, nie jesteś sama
uwierz w siebie, uwierz w ludzi, uwierz w nas.
Nie jesteś sama, nie jesteś sama,
są gdzieś okna, które płoną cały czas.

Aaaaa.... No i jak co roku (od pewnego czasu :) ) wyprawiamy z Agness wspólnie imieniny :D Trochę mi to koliduje z zajęciami, ale jakoś damy radę. Najważniejsze, że znowu spotkam przyjaciół, bo tak w ciągu roku to zupełnie nam to nie wychodzi :) Chyba łatwiej by było, gdyby mieszkali w innym mieście...

Jutro porywam Ulę po pracy. Jedziemy na spotkanie blogerów kulinarnych do restauracji greckiej :D Będą pokazy przygotowywania potraw w ciekłym azocie. Jakaś mała konsumpcja tych smakołyków tyż będzie :) Później zamówimy coś pysznego (mam nadzieję) z karty a na koniec - w Multikinie - będzie przedpremierowy pokaz francuskiego filmu "Wyszłam za mąż, zaraz wracam" :)

Się cieszę :) Powinnam się uczyć do egzaminów, i ćwiczyć z Viką do jej egzaminu :) Ale jeden wieczór poświęcę na ukulturalnienie się, czy jak mówimy z Ulą - odchamienie się :D

Między Nowym a Starym Rokiem :)

Jaki był odchodzący rok? Pełen smutku, bezsilności, oczekiwania....
Ale i pełen szczęścia, wzruszeń, dobrej energii i spełnienia :)
Jest się czym cieszyć, a to najważniejsze!!

A na Nowy Rok dostałam super przepis :D

Trzeba wziąć:

Mnóstwo zdrowia,
Furę szczęścia,
Kielich miłości,
Trzy garnce przyjaźni,
Dwie szczypty humoru,
Garść wiary w siebie,
Optymizmu i uśmiechu do smaku.

Szczęście starannie przesiać przez gęste sito, pozostałe na sicie drobinki pecha wybrać i zamknąć w szczelnej puszce.
Miłość mocno podgrzać, a nawet - jeśli ktoś lubi - podgrzać do wrzenia.
Wszystkie składniki połączyć i dokładnie wymieszać.
Jeśli pojawią się grudki problemów, dorzucić jeszcze nieco przyjaźni i optymizmu.
Na koniec doprawić poczuciem humoru i uśmiechem.
Podzielić na 365 porcji.
Podawać codziennie tuż po śniadaniu wraz z dużą porcją radości i słońca.

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!!

Kolęda dla nieobecnych

A nadzieja znów wstąpi w nas.
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu,
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu.

Daj nam wiarę, że to ma sens.
Że nie trzeba żałować przyjaciół.
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest,
Bo są z nami choć w innej postaci.
I przekonaj, że tak ma być,
Że po głosach tych wciąż drży powietrze.
Że odeszli po to by żyć,
I tym razem będą żyć wiecznie.

Przyjdź na świat, by wyrównać rachunki strat,
Żeby zająć wśród nas puste miejsce przy stole.
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,
I zapomnieć, że są puste miejsca przy stole. 

A nadzieja znów wstąpi w nas.
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu,
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu.

Przyjdź na świat, by wyrównać rachunki strat,
Żeby zająć wśród nas puste miejsce przy stole.
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,
I zapomnieć, że są puste miejsca przy stole.

Przedświątecznie

Siedzę u Uli i tak sobie dumam... Znaczy powinnam pomagać jej w sprzątaniu, ale... :)

Rok temu było źle, bardzo źle. Cierpiałam z powodu śmierci Czarka, Ula straciła pracę a tuż przed Wigilią dowiedziałam się, że mama ma tętniaka aorty i konieczna jest operacja. To wszystko teraz wydaje się jak makabryczny sen. Mama na szczęście wyzdrowiała, Ula pracuje, ale Czarka jak brakowało tak nadal brakuje. Trudno mi uwierzyć, że już jutro kolejna Wigilia bez Niego. Tak szybko czas leci. Pamiętam jak myślałam - "niech ten potworny rok się w reszcie skończy"... Skończył się, owszem. Ale obecny też był ciężki, przepełniony szpitalami, lekarzami, zamartwianiem się o rodziców, o pracę.

Ostatnia Wigilia - przez chwilę w szpitalu u mamy, a tak naprawdę u sąsiadów :) Dobrze, że nas zaprosili, było naprawdę sympatycznie, rodzinnie. No i nie siedzieliśmy pogrążeniu w smutku.
A tegoroczna Wigilia u Uli :) Prawie wszystko już przygotowane. Jutro Ula dopieści szczegóły, przybierze stół, udekoruje mieszkanie. Dobrze, że w końcu będziemy wszyscy razem. Nie można narzekać, skoro mnie i moim bliskim zdrowie dopisuje. Rana w sercu nadal boli, ale leczę ją wspomnieniami i dobrymi myślami.

Życzę nam wszystkim spokoju, radości i duuuużo ciepła :) Pogodnych chwil wśród bliskich i obyśmy mieli jeszcze siły, by dotrwać do Sylwestra :)

Never let me down again ("101" - 1989)

Jakiś czas temu zagadał mnie na fejsie Dżidżi ;) Mówił, że Czarek mu się śnił :) Lubię, gdy ludzie mówią mi o tym. Jakoś mnie to podnosi na duchu. Podobno był też u Niego, zapalił świeczkę. Ale to już jakby mniej istotne. Ważne, że nadal o Nim myślimy, że wspominamy i dzielimy się tym między sobą.

Dwa tygodnie temu malami wpadła na weekend do Warszawy. Spotkałyśmy się oczywiście u Czarka :) Musiałam zerwać się ze szkoły, na szczęście nie miałam wtedy komputerów, bo byłoby ciężko...

Malami też była pod wrażeniem zdjęcia Czarka - wyraźnie na nas patrzył, obserwował :) I tak naprawdę tylko ta fotka tak idealnie oddaje osobowość Czarka. Czuję nieustającą wdzięczność do Gana, że udało mu się ustrzelić takie fajne zdjęcie :D

Co jakiś czas słyszę w radiu o koncercie Depeszów w Warszawie. Myślę sobie - a może by tak? :D Wzięłam dziś i zajrzałam na livenation, żeby sprawdzić ceny biletów. Niby wychodzi tak samo, jak 3 lata temu w Łodzi - 176zł. Sęk w tym, że miejsca są nienumerowane, a stanie w kolejkach żeby zdobyć jakieś w miarę dobre miejsce jakoś mi się nie uśmiecha :) Miejscówki też były, oczywiście droższe - po 275zł. No, ale właśnie... były :) Przeleciało mi przez głowę, że może bym kupiła, gdyby były... No, ale nie było, więc mogę tak sobie gdybać :)

Pozostaje powspominać :) Obok fragment koncertu z Łodzi. Gdzieś tam, wśród publiczności na trybunach siedzimy my - Agni i ceeem. A na płycie podryguje w strasznym ścisku goldi :) Dzień 11 lutego 2010r. - najpierw koncert, a potem świętowanie urodzin Wojciecha :) Fajny czas, dobre chwile, takie naprawdę nasze, no i piękne obrazy, dźwięki przynoszące oczyszczające łzy... Uśmiecham się, cieszę się, że potrafię się uśmiechać na takie wspomnienia.

Dobra, czas do łóżka. Jutro Viki zaczyna szkolenie :) Właściwie to obie zaczynamy, bo przecież ja też muszę wiele się nauczyć :)


<edit>

I takie małe co nieco...

Fejsbukowe lanie wosku :)

Mój dobry duszek? :) No bo chyba nie aniołek :D:D

Listopadowo

Żałoba ma swój początek, ma też swój koniec. Podobnie jak inne sytuacje w życiu.

Płakałam, krzyczałam, złościłam się, prosiłam, błagałam, tęskniłam. Piszę w czasie przeszłym, bo działo się to przez wszystkie te miesiące odkąd nie ma Czarka. Ale to wszystko siedzi gdzieś we mnie, ukryte, przyczajone. Pogodziłam się, wyciszyłam, ale wystarczy mała iskra, by wszystkie nagromadzone emocje eksplodowały.

Czy nadal jestem w żałobie? Czym ona właściwie jest? Kiedy się skończyła, jeśli w ogóle to nastąpiło? Żyję dalej, uczę się, bawię, śmieję, odkrywam nowe rzeczy. Ale zawsze towarzyszy mi myśl o Czarku, co by powiedział, jak zareagował, żal że czegoś nie doświadczył, nie doczekał.

Viki się denerwuje, bo łzy mi lecą i pociągam nosem. Kochana psina zawsze umie mnie pocieszyć ;)

Dzisiaj Święto Zmarłych. Zwykle wybieraliśmy się na groby, ale w tym roku nie idziemy. Rodzice są przeziębieni, wolę żeby wygrzali się w domu. Jak już się przemieli ten cały tłum, gdy będzie spokojniejszy dzień, wtedy pojedziemy.

Do Czarka też teraz nie jadę. Mam Go w sercu, nadal czuję że jest blisko. Wolę pojechać do Wilanowa spontanicznie, gdy poczuję że naprawdę tego chcę. Może to głupie, ale zawsze gdy przejeżdżam koło cmentarza w drodze na działkę, mówię - cześć Misiek :) Nie chcę by to miejsce napawało mnie smutkiem, łatwiej mi traktować je jak każde inne. Wyjątkowych jest wiele miejsc, w których nadal jest Czarek, w których pozostawił swój ślad w ten czy w inny sposób. Najważniejsze, że nadal jest we wspomnieniach moich, naszych bliskich i przyjaciół.

Może faktycznie gdzieś tam na mnie, na nas czeka? Mam tylko nadzieję, że się nie nudzi :)